Rozdział 22

 Spałam jak kamień. Spałabym jeszcze dłużej gdyby nie dzwonek do drzwi, który mnie obudził. Była 10. Zeszłam na dół w samej piżamie. Był to listonosz.
- Panna Natalia Mikler?
- Tak, a o co chodzi ?
- Proszę to podpisać. - podpisałam coś tam po czym do mieszkania zaczęli wchodzić ludzie z kwiatami i pudełkiem.
- Ma pani bardzo dobrego kolegę. - po czym podał mi list i wyszedł.

Natalia.

Piszę ten list, gdyż wiem, że osobiście nie chciałabyś ze mną rozmawiać.

A przecież, nawet jeśli nie chcesz mnie znać muszę złożyć Ci życzenia i dać prezent, 

no ewentualnie kilka, mam nadzieję, że Ci się spodobają.

A życzę Ci wszystkiego co najlepsze. 

Byś po prostu była szczęśliwa.

                                                                       Harry

Byłam zdziwiona aż tyle prezentów...Tyle kwiatów:

A do tego to pudełko z listem.

Za każdym razem kiedy Cię widziałem byłaś w sukience...

Zrozumiałem, że je lubisz mam nadzieję, że te także ci się spodobają

Otworzyłam pudełko a tam: 

- One są śliczne. Ale nie myśl sobie Harry, że mnie przekupisz, choć prezenty z chęcią przyjme ;)

Na prawdę się cieszę, że pamiętał...albo przypomniał mu Zayn. Raczej to drugie... Ale i tak się cieszę, że dostałam jakieś prezenty. Nie czekając ani chwili dłużej założyłam jedną z sukienek. Długo zastanawiałam się, którą założyć, aż w końcu postanowiłam, że założę tą 8. Wyglądałam super...przynajmniej tak mi się wydawało. Przeglądałam się w lustrze, kiedy zadzwonił dzwonek do drzwi. Pomyślałam, że to listonosz z kolejnymi prezentami dla mnie. Jednak nie było to listonosz tylko Zayn.

- Hej. Najlepszego solenizantko. 

- O hej. - uśmiechnęłam się do niego.

- A o to mój obiecany prezent.

- Ale nie trzeba było.

- Oj tam, ale żebyś o mnie pamiętała.

- Hehe nie zapomnę nigdy.

- Cieszę się - powiedział to wręczając mi ślicznie zapakowane pudełko. Otworzyłam się. To było cudne. Na ślicznej zielonej poduszeczce leżała niewielka bransoletka, z dwoma zawieszkami. Jedna z nich przypominała  Zayn'a trzymająca połowę serduszka a druga przypominała mnie, która także trzymała połowę serduszka.

- Ojejku...Ale śliczna

- Podoba Ci się?

- Tak! Dziękuję. - przytuliłam Zayn'a

- Zapiąć?

- Nom. - uśmiechnęłam się, a Zayn zapiął mi bransoletkę na nadgarstku

- Cieszę się, że Ci się podoba, ale ja niestety muszę lecieć, bo jestem umówiony z Louisem na tworzenie nowej piosenki.

- Szkoda.

- No spotkamy się jeszcze, więc do zobaczenia, a i jeszcze raz najlepszego. - powiedział to całując mnie w policzek. Był to na prawdę miły gest, choć wiedziałam, że nic nie znaczył Tylko się uśmiechnęłam i zamknęłam za nim drzwi. Usiadłam w pokoju na fotelu i przyglądałam się nowemu prezentowi. Była na prawdę śliczna, a przy tym skromna.  Jak na razie najlepszy prezent jaki kiedykolwiek dostałam. Siedziałam tak jeszcze długo i wpatrywałam się w bransoletkę. Nagle zadzwonił dzwonek do drzwi. Tym razem nie wiedziałam kto to może być. Był to Dawid. 

- Hej. - zawołał - Gotowa na swoje najlepsze urodziny na świecie?

- Hej. Co ? Nie rozumiem.

- Oj nie musisz nic rozumieć. 

- Ale ...

- Nie ma żadnego ale. Weź sobie jakiś sweterek na później. Zostaw rodzicom jakąś kartkę, że nocujesz dziś u koleżanki.

- U Nicole?

- Nie wiem jak ona tam się nazywa, ale pośpiesz się.

- No dobra, dobra idę. - wzięłam sobie dżinsową kurtkę:

Napisałam mamie kartke:

Mamo. 

Nicole zaprosiła mnie do siebie na noc 

wrócę jutro około po południu 

nie martwcie się o mnie kocham was 

Natalia

I wyszłam razem z Dawidem. Złapał mnie za rękę, uśmiechnął się do mnie i wsiedliśmy do jego auta.

- Gdzie jedziemy? - zapytałam

- A na co masz ochotę?

- Ym. Hm...Nie wiem. Szczerze... Może...Nie wiem. Mam nadzieję, że ty masz jakieś pomysły.

- Czy mam...Oczywiście. Zaczniemy od London Eye.

- O niee...

- Co czemu?

- Już byłam tam i...ten no...

- No co?

- Wiesz mam paniczny lęk wysokości.

- Hehe tak? Ja też

- Hehe no to nie idziemy

- Hehe wręcz przeciwnie idziemy.

- Co o nie...

- Oj proszę. - samochód się zatrzymał gdyż dojechaliśmy do centrum miasta. Ku naszemu zdziwieniu przy London Eye, nie było żadnej kolejki.

- O widzisz mamy szczęście ostatni wagon. Idealnie dla nas. - oznajmił Dawid

- O nie.

- Tak.

- Nie nie nie nie...

- Hehe chcesz się założyć. - podniósł mnie i zaniósł wprost do wagonika. Zapłacił za nas, dołączył do mnie i za chwilę wagonik ruszył. Zamknęłam oczy i jechałam tak. Dawid mnie objął a ja przytuliłam się do niego.

-  Może otworzysz oczy? - zapytał

- Nie.

- Proszę...

- Nie

- No jak chcesz, ale żałuj. - Jedno krążenie trwa ok. 40 min.. Przez całe 1 okrążenie wcale nie otworzyłam oczu, lecz Dawid się uparł i zapłacił za 2. 

- Będziemy tak jeździć póki nie otworzysz oczu.

- Hehe...To trochę potrwa.

- Może.

- Hehe - a ja nadal siedziałam z zamkniętymi oczami wtulona w Dawida. Siedzieliśmy w ciszy. Nie chciałam, jeździć cały czas w kółko, bo powoli zaczynało mi się to nudzić. Dlatego postanowiłam otworzyć oczy. Kiedy je otworzyłam patrzyłam sie na Dawida, on oczywiście nadal myślała, że moje oczy są zamknięte.Odkręciłam lekko głowę. Oczywiście z moim szczęściem, kiedy otworzyłam oczy byliśmy na samej górze, lecz ujrzałam przepiękną panoramę Londynu. Widziałam cały Parlament. Big Ben, Bridge Tower i wszystko. Dawid zobaczył, że otworzyłam oczy spojrzał się na mnie i uśmiechnął, po czym pocałował mnie w czoło przytulił jeszcze mocniej i w takiej ciszy siedzieliśmy do końca okrążenia.

"Przepraszam, że krótkie :c"