Rozdział 13

Obudziłam się rano. Rodzice wyjechali do Niemiec w sprawach służbowych. Nie chciałam iść do szkoły. Wiedziałam, że Harry nie da mi spokoju, a ja przez najbliższe dni nie miałam ochoty go oglądać, a jeszcze bardziej rozmawiać. Okryłam się kołdrą i zeszłam na dół włączyć TV. Od czasu kiedy tu mieszkam nie oglądałam TV, nie wiedziałam, które programy, bądź seriale są fajne. W końcu zostawiłam na jakimś serialu. Leciał 1 odcinek. Oczywiście powtórka 1 sezonu. 2 miał ukazać się pod koniec jutrzejszego dnia. A teraz leciały wszystkie odcinki 1 sezonu. Serial był generalnie o miłości. Nie był zły. Ale kiedy leciał 4 odcinek strasznie się wkręciłam i jednego dnia obejrzałam wszystkie odcinki. Nie które na komputerze. Przy ostatnim odcinku zadzwonił dzwonek do drzwi. Akurat leciał bardzo smutny moment, więc do drzwi podeszłam z łzami w oczach.

- Słucham.

- Ty płaczesz. - oznajmiła znana mi osoba, spojrzałam w górę. Miałam najgorsze przeczucia że to Harry. Ku mojemu zdziwieniu to był Zayn. 

- Zayn? 

- y..Tak?

- Co ty tutaj robisz?

- Szczerze.?

- No..

- Harry mnie tu przysłał.

- Niby po co? Znaczy fajnie, że wpadłeś, ale po co Harry Cię przysłał.

- Abym z Tobą pogadał. No wiesz o tych ostatnich incydentach, a wiedział, że nie będziesz chciała z nim gadać.

- No nie mylił się...

- Dlatego właśnie tu jestem.

- A czemu płaczesz?

- Oglądałam coś i jakoś tak...

- Hehe..Fajne kapcie - i znowu komplement o moich kapciach pandy.

- Dzięki, nie pierwszy mi to mówisz.

- Hehe widzisz...Faceci lecą na ładne laski w kapciach. - zarumieniłam się. - Mogę wejść.? - otrząsnęłam się.

- Y..Tak jasne wejdź. 

- A i niezła piżamka. - uśmiechnął się.

- Ojeju. Przepraszam Cię. Już lecę się ubrać.

- Hehe nie trzeba. Wyglądasz w niej słodko. - czy on próbował mnie poderwać? Czy po prostu chciał być miły?

- Dzięki, ale ubiorę się, bo będzie mi niezręcznie.

- Jak chcesz.

- Ok to 5 min.

- Czekam. - uśmiechnął się, a ja pobiegłam na górę. Szybko się ubrałam w ulubiona sukienkę, bo było gorąco. Zeszłam na dół. Cały czas zastanawiałam się o czym mam rozmawiać z Zayn'em, jakoś nie wiedziałam. Byłam na dole. Moim oczom ukazał się dom. Pusty dom. A gdzie Zayn? Przestraszyłam się. Czy to mogła być kolejna zemsta Kim? Nie...A może..? Nie chciałam o tym myśleć. Zaczęłam go szukać. Nigdzie go nie było. Wpadłam w panikę. Usiadłam na krześle i podparłam się o stół. A może wyszedł na zewnątrz? Kiedy zbliżyłam się do drzwi usłyszałam straszny dżwięk i zemdlałam.

Nie wiem po jakim czasie się obudziłam. Leżałam w salonie na kanapie a na de mną stał Zayn.

- Przepraszam.

- Ale mnie głowa boli. Za co przepraszasz?

- Za nastraszenie Cię.

- Nic się nie stało. Usiadłam i objęłam kolana obiema rękami. - Zayn usiadł obok mnie. Spojrzałam się na niego, a on na mnie. Wpatrywałam się w jego piękne brązowe oczy. A on najwyraźniej moje. Ta chwila była piękna mogła trwać wiecznie gdyby nie telefon. Szybko się oderwałam i odebrałam.

- Halo?

- Hej skarbie. - usłyszałam głos mamy. - Tak myślałam, że skończyłaś już szkołę.

- y..No tak.

- Chciałam sprawdzić po prostu czy wszystko dobrze.

- Wszystko ok.

- To dobrze. Wracam z tatą za dwa dni. Wytrzymasz?

- Jasne mamo. Nie jestem już małą dziewczynką.

- No wiem...ale...uważaj na siebie.

- Dobrze, mamo nie martw się

- No dobrze. O tata wrócił muszę kończyć. Trzymaj się kochanie.

- No pa mamo. - rozłączyłam się. 

- Mama  dzwoniła. - oznajmiłam Zayn'owi.

- Tak myślałem. - uśmiechnął się, a jego śnieżno- białe zęby, zalśniły.

- To o czym chciałeś ze mną pogadać? - usiadłam obok niego, a jego oczy szły za mną jak jakaś kamera. Zayn nie odpowiedział. Ciekawe o czym myślał. - Halo?

- Przepraszam. Masz piękne oczy. - znowu się zarumieniłam. Musiałam mu się spodobać. Kurde, podobam się dwóm chłopakom z One Direction. 

- Dziękuję. To o czym chciałeś pogadać?

- O tym co zaszło między tobą a Harry'm. 

- A konkretniej.?

- Przyszedłem tu, aby Cię przeprosić za Harry'ego, bo nie dałaś mu szansy na wyjaśnienia.

- Ale on zostawił mnie w momencie kiedy najbardziej go potrzebowałam.

- A czy ty na jego miejscu nie byłabyś zła.

- Nie wiem prawdopodobnie byłabym.

- No właśnie

- Ale...Ja nie wiem jak o tym wszystkiemu mu powiedzieć.

- Zrobimy tak : Powiem Harry'emu, że Cię przekonałem do spotkania, ale nic nie jest jeszcze na 100% pewne. On przyjdzie i resztę załatwisz sama.

- Wydaje się ok. No dobra zróbmy tak.

- Ok, ale ja juć muszę lecieć.

- Ok., odprowadzę Cię. - i wyszłam z Zayn'em przed dom. - Dzięki, że wpadłeś. 

- Nie ma sprawy

- Może kiedyś jeszcze wpadniesz...

- Na pewno. - i uśmiechnął się ,a ja odwzajemniłam ten uśmiech.

- To do zobaczenia. - Zayn przybliżył się i mnie pocałował. Byłam w szoku, ale odwzajemniłam pocałunek, który przeobraził się w namiętny pocałunek.

- To pa. - Powiedziałam za chwilę. Zayn wsiadł do samochodu, puścił mi oczko i pojechał. Weszłam do domu i usiadłam na fotel. Zaczęłam się zastanawiać. Dlaczego Zayn mnie pocałował? Dlaczego ja go nie odepchnęłam, tylko odwzajemniłam ten pocałunek. Przecież to nie mogło się od tak sobie zrobić. A może on chciał dać mi zwykłego buziaka, a ja przekształciłam to w jeden namiętny pocałunek...Nie...To niemożliwe, przecież ja jestem zakochana w Harry'm. Wtedy pierwszy raz sama przed sobą się przyznałam, co do moich uczuć do Harry'ego. Jak ja mogłam go tak potraktować. Jestem okropna. Tyle myśli w jednej głowie. Nie mogłam tego wytrzymać, więc postanowiłam włączyć sobie telewizor. Leciały wiadomości. Postanowiłam je obejrzeć, jednak był to błąd. 

- Witam wszystkich. - zaczynał prezenter. - Ostatnio w Londynie dochodzi do wielu wandalizmów. Pisanie po ścianach mostów, bloków. Niestety dzisiaj doszło do wielkiego wandalizmu. Pomalowano jedną z głównych ścian pałacu królewskiego. Królowa jest oburzona. Od razu zatrudniła więcej strażników miejskich jak i zamkowych. Jedyną świadkiem tego zdarzenia jest panna Kim Paterson, która jako pierwsza poinformowała Królową o całym zajściu. 

- Dzień dobry. - powiedziała Kim

- Czyli to ty jesteś świadkiem całego tego zdarzenia?

- Niestety tak..

- czy umiała bym pani rozpoznać tą osobę.

- Oczywiście, że tak. Znam tą osobę bardzo dobrze. Mogę podać nawet imię i nazwisko, jeżeli się nie mylę, ale ja nigdy się nie mylę.

- Proszę.

- To Natalia *******. Uczy się ze mną w jednym liceum. Od nie dawna jest ze mną w jednej klasie, gdyż przeprowadziła się z Polski. - Co? to o mnie miała być mowa.? Przecież ja nic nie zrobiłam.

- Czy wie może pani dlaczego mogłaby to uczynić.

- Od samego początku pobytu w naszym mieście, była wrogo nastawiona do tego miejsca, gdyż była wściekła na rodziców za to, że opuścili Polskę.

- Dziękujemy bardzo. Przed państwem wystąpiła panna Kim Paterson. Śledztwo w sprawie farby na ścianie zamku już trwa. Więcej informacji o godzinie 19. Życzę państwu miłego po południa. Do zobaczenia - Byłam w szoku. Ja nic nie zrobiłam. Byłam niewinna. Zaczęłam płakać. Nie będę tego znosić...Kolejnego wybryku Kim. Nie wytrzymam z nią. Pobiegłam na górę złapałam torbę, wrzuciłam do niej parę ciuchów, napisałam rodzicom kartkę z wyjaśnieniami i wyszłam. Po 40 minutach byłam już w samolocie do Polski.