Rozdział 15

Przestraszyłam się krzyku. Podniosłam głowę do góry i zobaczyłam Magdę, która rzuciła torbę na podłogę i stała jak wryta.

- Heeeej.

- He....ej...Co ty tu robisz? - i podbiegła i przytuliła mnie.

- A wróciłam.

- Na stałe?

- Nie wiem...Może...

- Aaaa....Jak się cieszę...

- Powiedziałam może.

- Oj tam takie może to...A...tak się cieszę.

- Ja też, ale trochę to poplątane...

- Jak poplątane?

- Zaraz Ci wszystko opowiem, ale mogłabyś drzwi zamknąć.

- Jasne. - zamknęła drzwi - no to opowiadaj.

- A więc tak...- i opowiedziałam Magdzie całą historie...Nie wiedziała co o tym myśleć.

- Poznałaś Harry'ego i na dodatek Zayn'a?

- Nom.

- Ale fajnie, ale już nienawidzę tej Kim. Jak ona mogła tak nazmyślać?

- Ja nie wiem właśnie.

- Ale dlaczego ona Cię tak nie lubi?

- Jak ona mi to powiedziała "Odebrałam jej Harry'ego".

- Odebrałaś jej Harry'ego?

- Pogięło Cię. Nie zabieram nikomu faceta nawet takie żmii jak Kim. A po drugie Kim nie była z Harry'm.

- Co? nie ogarniam tej laski.

- Ja też nie i nie wiem kiedy mogło jej się tak w głowie poprzewracać. Odkąd byłam w Londynie spotykało mnie wszystko co złe.

- Wszystko co złe? Poznałaś Harry'ego. Spodobałaś się mu. Śpiewał dla Ciebie piosenkę i jeszcze Zayn. I to, to wszystko nic?

- Ale wiesz, gdybym nie poznała Harry'ego, nie byłoby wszystkich incydentów z Kim.

- Ale jakbyś go nie poznała to byś to nie zaśpiewał by Ci piosenki.

- Taka piosenka...Przeprosinowa wolałabym jej nie usłyszeć.

- Niby czemu?

- Bo to piosenka przeprosinowa. Przepraszał mnie. Czyli musiał w czymś zawinić i jednocześnie mnie zranić.

- No może masz racje. Ale...a Zayn?

- No dobra, to jedyne co mnie dobrego spotkało w Londynie, a i Nicole.

- Kto to?

- Taka dziewczyna, na prawdę ok.

- Mam nadzieję, że nie zastąpisz sobie nią mnie.

- Żartujesz? Oczywiście, że nie. - Długo jeszcze rozmawiałyśmy.

- Ale wiesz... - nie wiedziała, jak zacząć - jest coś o czym o czym Ci nie powiedziałam.

- No dawaj.

- Bo...ja...z tego Londynu..to ten...no uciekłam.

- UCIEKŁAŚ?

- Ciiii...Cicho.

- A sorka. To rodzicie nie wiedzą, że tu jesteś? 

- Oni są w Niemczech, a ja zostawiłam im kartkę.

- Wiesz że Ci sie dostanie?

- Wiem, ale nie mogłam wytrzymać. Czy mogłabyś dzisiaj u mnie spać?

- Nie wiem.

- Przepraszam, ale...- do pokoju weszła mama Magdy. - podsłuchałam waszą rozmowę. Uciekłaś z Londynu?

- Mamo...!

- Magda, poczekaj. tak uciekłam. To długa historia...- i zaczęłam w ogromnym skrócie opowiadać co się wydarzyło.

- Rozumiem i Magda może na razie u Ciebie spać, ale wiesz, że muszę zadzwonić do twoich rodziców.

- Niestety wiem.

- To dobrze. No a teraz Magda pakuj się i zmykajcie do Natalii, zanim Wojtek się obudzi i będzie chciał iść z wami. 

- Dzięki mamuś - Magda szybko się spakowała i wyszłyśmy, a Wojtek nadal spal jak aniołek.